Geëmigreerd naar Duitsland; het Harzgebergte


Mijn persoonlijke ervaringen en observaties als Nederlandse ondernemer in de Duitse cultuur in de Harz, het unieke berggebied in Noord-Duitsland dat ooit tot voormalig Oost-Duitsland behoorde. (DDR)

Neem ook een kijkje op:
http://www.harztocht.nl
http://www.luppbodemuehle-harz.de/nl


zaterdag 17 december 2011

Storm De dans ontsprongen

Om de lezer niet langer in spanning te laten zitten, hier het laatste bericht over "Joachim". Hier is alles goed. De storm heeft ons geschampt. Op de buienradar, waar we de storm hebben gevolgd was goed te zien hoe hij naar het noord-oosten wegtrok richting Finland. Afgezien van wat aantrekkende wind en flinke vlagen hebben we geen last gehad. Wel heeft het flink gesneeuwd en nu zaterdagochtend sneeuwt het nog steeds. De temperatuur blijft rondom het vriespunt hangen en is er soms ook boven, zodat de laag die blijft liggen vrij klein en zacht blijft. We zijn erg opgelucht dat we verschoond zijn gebleven, omdat de reuzen van bomen als er sneeuw op ligt, extra gevoelig voor wind worden en we inmiddels weten hoe ze als luciferhoutjes af kunnen knappen. We genieten nu van prachtig, zacht winterweer.

vrijdag 16 december 2011

STORM op komst "Jochaim" is onderweg

Donderdagavond en het is slecht weer in Willemsoord. Het regent en waait. We besluiten om vanavond niet naar Allrode te rijden. Om 6.00 de volgende ochtend gaan we op weg. Het weer is nog steeds slecht, maar we rijden in ieder geval naar het licht toe. Er is zoals wel vaker veel vrachtverkeer, wat de reis wat zwaarder maakt. In de buurt van Hannover horen we voor het eerst over het slechte weer in de Harz. Sneeuwbuien en wind op orkaankracht op "de Brocken" de hoogste berg in de Harz. Aan de rand van de Harz aangekomen zijn de bergen in een loodgrijze sneeuwlucht verdwenen en de radio geeft de eerste melding van een naderende storm "Joachim" die in kracht de storm Kyrril uit 2007 zou benaderen. Aan de storm Kyrril met zijn vele valwinden, zijn we alleen op ons eigen terrein al 18 bomen kwijtgeraakt. Ik herinner me nog goed mijn verbijstering bij de aanblik van heuvels die compleet kaalgeslagen waren en de weg langs de rivier die weken niet meer begaanbaar was, omdat die bezaaid lag met bomen. We hebben deze herfst zelfs het laatste hout van de omgevallen bomen verstookt in de houtketel. De 18 bomen hebben we verzaagd en laten drogen en daarna gekloofd. Een gigantische onderneming, die mij regelmatig een jerommekegevoel heeft gegeven. (Jerommeke is de sterke man uit Suske en Wiske) Ook is deze storm de oorzaak, dat de mensen die aan de rand van ons terrein wonen op de heuvel al hun bomen inmiddels hebben gekapt, omdat ze angstig voor stormen zijn geworden. "Er zal maar zo'n reus op je huis vallen". Wij vinden het gek, omdat veel van deze bomen al meer dan 100 jaar oud zijn en vast al wel meer te verduren hebben gehad. Maar er valt met de buren niet over te praten. De bomen zijn gespleten of krom gegroeid of ziek, verzin het maar. Inmiddels is de bergwand behoorlijk kaal en kijken we vol op de huizen. We balen hier flink van en gaan in het voorjaar aan onze kant weer beschuttende begroeiing aanbrengen. Afijn, terug naar onze reis. We rijden Blankenburg uit in de regen en de regen verandert in natte sneeuw en wanneer we bij de eerste helling zijn is het winter. Dichte sneeuw en alles is wit. Ook de weg, waar veel vrachtwagens  als slakken tegen de berg op kruipen. Het kost ons moeite om voldoende snelheid te houden.
We komen de winterdienst tegen, die sneeuw schuift en ook het tegemoetkomende verkeer rijdt stapvoets. Bij de tweede helling staan we stil. Geen idee wat er aan de hand is, maar tegen een helling van 14% op een besneeuwde gladde weg op je handrem stil staan is niet leuk. Zeker niet als er een vrachtwagen op je kont zit. Als we weer optrekken, slaat de motor af, wat ons een knipperconcert van de vrachtwagen oplevert. Begrijpelijk, want hij trekt ook op en moet direct weer remmen en dan weer weg komen is geen sinecure. Na een half uur stoppen en optrekken en stapvoets weer 5 meter afleggen zien we wat er aan de hand is. Het is een stilstaande vrachtwagen, die nu wordt weggesleept door een trekker. We besluiten de binnendoorweg te nemen, die tot onze verrassing geschoven is en komen op de weg naar Allrode. Niet geschoven dus voorzichtig rijden. Van de aangekondigde storm is weinig te merken, wel blijft het sneeuwen. Het weggetje naar ons huis is zowaar ook geschoven en we komen de sneeuwschuiver tegen. We zijn blij, dat we er zijn. De radio meldt, dat de storm op de Brocken 70 centimeter sneeuw heeft gebracht en nog steeds orkaankracht heeft. De stoomtrein naar boven is uit de roulatie genomen en er zijn op de weg veel auto-ongelukken gebeurd en vrachtwagens die al geadviseerd werden de Hochharz te mijden, zijn gestrand. De storm komt uit het zuiden en nadat we hier een uurtje zijn, begint ook hier in de Unterharz, de wind aan te trekken. Een uur of vier en ik ga nog even met Jurre uit, het bos in. Er hangt een vreemde lucht, roze/blauw/grijs. Zelfs Jurre staat af en toe stil en kijkt wat om zich heen. De wind is vlagerig en de sneeuw smelt, omdat de temperatuur boven nul is gestegen. Het kan twee kanten op....of de Hochharz wordt door "Joachim" aangedaan en wij ontspringen de dans of hij is in aantocht. De komende uren worden spannend, heeeel spannend.

zondag 11 december 2011

Onze eigen manier van wintersporten in de Harz

 
 
Zaterdag 10 december worden we wakker en....de wereld is wit . Het heeft gesneeuwd. Het is stralend weer met een zonnetje en een temperatuur net onder nul. Gisteren hebben we nog net op tijd stookolie getankt. Dat "net op tijd"zit zo. Omdat we aan een onverharde weg liggen, kan de tankwagen hier niet komen als er veel sneeuw ligt. Dat heeft ons in februari 2010 onze voorjaarsvakantie gekost met een zeer intensieve procedure om toch olie in de verwarming te krijgen. Allereerst sneeuw scheppen bij een meter sneeuw en elke dag weer vers. Dit om een weg te banen over ons terrein. Dan met jeryycans en sneeuwkettingen in en aan onze personenauto naar de olieboer ongeveer 15 km. verderop. In de vrieskou 8 jerrycans (ongeveer 300 liter) vol tanken en 15 km. terug. 1 voor 1 de jerrycans leeg gieten in de slang naar de tank in de kelder. Nog niet zo eenvoudig om hier een goed systeem voor te vinden. Na de zoveelste rit kan ik je verzekeren, dat de dieseldamp niet van de lucht is in de auto. We hebben 5 dagen heen en weer gereden om 2000 liter olie te tanken. Dit was al met al een vakantie om in de basisbehoefte te voorzien....echt overleven dus. Maar wel een voldaan gevoel, dat het ons gelukt is en we het huis behoed hebben voor bevriezing. Nu hebben we naast olie ook hout ingeslagen. Mooi hardhout, dat onze verwarmingsketel lekker warm stookt en de stookkosten beheersbaar houdt. Dus afgelopen vrijdag ook nog extra 4 kub eikenhout laten komen. Dit ligt nu gestapeld en wel te drogen op de veranda. Het is lekker warm binnen en het uitzicht op een witte wereld prachtig. Van onze olieleverancier kregen we nog de boerenwijsheid, dat er geen strenge winter verwacht wordt dit jaar. Dit in tegenstelling tot alle andere voorspellingen, die reppen over een "winter des doods". Dit kan hij zien aan de mierenhopen. Bij een strenge winter, zoals vorig jaar, zijn deze hopen hoog en dit heeft te maken met de sneeuwhoogte. Dit jaar blijven de mierenhopen op een kleine hoogte steken en hier kun je aan af lezen, dat er weinig sneeuw gaat vallen. We wachten het af....de eerste laag ligt er in ieder geval. Ik hou van de winter.

zaterdag 12 november 2011

Geen Sinterklaas maar Advent in de Harz

Het Sinterklaasfeest is bij ons in de Harz compleet onbekend. De inluiding van de Kerst is hier dus vroeg. In dat kader is de advent hier toch meer een dingetje, dan bij ons in Nederland. Vanaf 26 November zie je hier overal de kerstmarkten die hier horen bij de advent. De één meer aangekleed dan de ander, maar zelfs in het kleinste dorp wordt het toch gezellig gemaakt met een kleine kerstmarkt. Ook in ons dorp Allrode. Zo'n kerstmarkt bestaat naast kraampjes met kerstversiering; winterkleding en speelgoed vooral uit eten en drinken. Dat doen Duitsers nou eenmaal met feesten.. eten en drinken. Lekker brood; Bockwurst; soep; boerenkool en Glühwein en dat laatste hoort echt bij deze tijd. De bekende steden zoals Goslar en Quedlinburg stromen in deze tijd vol met toeristen.
De stadjes zijn dan ook erg sfeervol verlicht en in combinatie met de overvloedige vakwerkhuizen komt de romantiek goed tot zijn recht. Het is alsof je in een oude ansicht van Charles Dickens wandelt of een voorstelling van Anton Pieck. Wij zijn gek op het sfeertje en gaan ook elk jaar naar een paar van deze kerstmarkten. Het is vaak al koud en een glühwein op een pleintje met open vuurtjes is wat je noemt een traktatie.In de kraampjes valt het op, dat de spullen wat kinderlijk zijn, eigenlijk getrut van de bovenste plank. Dat hoort ook bij de duitse smaak voor decoratie. Veel tierelantijntjes en kleurtjes. Maar ja, de duitse smaak wat betreft interieurs is ook duidelijk niet de onze. Veel stoffen wat betreft meubels en gordijnen en veel kunststof, ook nepbloemen en beeldjes en veelal plavuizen op de vloer Ik heb het dan wel over de huizen in de Harz en het winkelaanbod hier. De huizen hebben over het algemeen veel kleinere ramen dan in Nederland en hangen dan ook nog vol met gordijnen. Wat ik wel mooi vind zijn de prachtige tegelhaarden, soms heel groot en in mooie ouderwetse kleuren,zoals bleekgroen of dat specifieke kleurtje geel of blauw. Tegelhaarden zijn houtkachels die bekleed zijn met keramiek tegels. Zo'n houtkachel wordt ook machtig heet en de tegels houden de kachel extra warm. We zijn wel in panden geweest waar zo'n tegelkachel echt het hart van het huis is, zoals je in de oude Franse of Engelse hoeves ziet. Niet dus zoals in de overvloedigeNederlandse woonprogramma's op tv waar iedereen neuzelt dat de keuken het hart van het huis is, waar je met vrienden en familie eet (waar ze die vandaan halen is mij een raadsel, want iedereen zou de hele week druk zijn met bij elkaar te eten) Alleen in Duitsland heb je dus de tegelhaarden, oh in Oostenrijk geloof ik ook. Maar om nog even terug te komen op de adventstijd wil ik een aanbeveling doen om de winter tegemoet te treden met een bezoek aan de kerstmarkten in de Harz. Je gaat van de winter houden.

vrijdag 28 oktober 2011

Winter in aantocht

Vandaag is het stralend herfstweer. Na een koude nacht schijnt nu de zon en moeder natuur showt haar prachtige herfstoutfit. Kleuren, die het verlangen stimuleren om de houtkachel aan te steken en appeltaart te bakken en 's avonds bijtijds de gordijnen te sluiten. Niet anders dan in Nederland zou je zeggen, ware het niet, dat de herfst hier in de Harz explosief is in zijn kleurenpracht en een wandeling met zon extra bijzonder is in dit jaargetijde. En daarna is de kachel en de appeltaart nog beter. Ook hier bereiden de mensen zich voor op de komende winter. Stookhout wordt gezaagd, gekloofd en gestapeld voor de wintervoorraad. Bomen worden geveld als ze een bedreiging voor het huis vormen tijdens een mogelijke najaarsstorm. Snoeiafval wordt verbrand in de velden. Sneeuwfrezen worden aangeschaft om eventueel dezelfde hoeveelheid sneeuw als vorig jaar beter te lijf te gaan. En iedereen heeft hier alweer de winterbanden onder de auto. Winterbanden zijn nu echt verplicht in Duitsland. Hier in de Harz is het al sinds jaar en dag gewoonte en eigenlijk is het geen vraag of het nodig is. Er ligt na een koude nacht nu al rijp op de binnenwegen en als het straks nog kouder wordt kom je bij een hellinkje niet eens meer weg op je zomerbanden. En wat te denken van het wild, dat vooral tijdens de schemer vaak oversteekt, zodat je soms vol in de ankers moet om een botsing te voorkomen. Niet alleen zaak om je snelheid te matigen, maar goed kunnen remmen dus van levensbelang. Ook wij hebben gekloofd; gezaagd en gestapeld. De olie waar we normaal onze ketel mee stoken is de afgeopen 5 jaar in prijs verdubbeld en daarmee onbetaalbaar geworden als je bedenkt, dat we gemiddeld 6000 liter per jaar verstoken bij winters met een gemiddelde nachttemperatuur van -15 graden. Uitschieters zijn bij -22 geen uitzondering. En omdat we vorig jaar bij de extreme sneeuwval elk weekend alleen maar aan het sneeuwscheppen geweest zijn, hebben we nu ook een sneeuwfrees aangeschaft. Ook onze winterbanden zijn weer geinstalleerd en we rijden weer veilig. Al met al kan de winter nu komen en hebben wij even een adempauze om volop van deze prachtige herfst te genieten.

maandag 17 oktober 2011

De Geschiedenis van de Luppbodemühle

Dit bericht heeft als bron het boek: "Allrode aus der Geschichte eines alten Harzdorfes" door Thomas Nabert. Het betreft de door mij vrij vertaalde geschiedenis.

De Luppbodemuehle is oud, heel oud. Om het goed te kunnen plekken is enige kennis van de geschiedenis van het dorp Allrode wel nodig. Het dorp, waartoe de molen behoort, is een van de oudste dorpen in de Harz. In 961 wordt het dorp genoemd in een oorkonde ondertekend door Keizer Otto de 1ste. Het dorp kent een geschiedenis met hoogte-en dieptepunten. In het verloop van die geschiedenis is Allrode altijd een dorp van kleine boeren; bosarbeiders en houtskoolstokers geweest. Een adellijk landgoed; een watermolen; een kleine brouwerij; een plaatselijke boswachterij en een oude vakwerk kerk en de kleine dorpshuizen en boerderijtjes bepaalden tot de grote brand van 1838 het dorpsbeeld. Ook na de wederopbouw en de herindeling van het adellijke landgoed, met een hernieuwde vakwerkkerk bleef Allrode een landelijk met land- en bosarbeid omgeven Harzdorp. In de 60er jaren is Allrode veranderd. Door de invloeden van de DDR waarbij de landbouw aan de staat verviel werd Allrode een Erholungsort oftewel een kuuroord. Later heeft Allrode de officiële status van Luftkurort gekregen, wat het tot op vandaag met trots voert. Veel staatsbedrijven werden eigenaar van markante panden en daarnaast ontstond het Albrechthaus in de bossen van Stiege, een groot sanatorium met een dependance in Allrode. De grote bedrijven gebruikten Allrode als vakantieplaats voor veelal de kinderen van hun werknemers. Na de val van de muur is het bedrijfstoerisme verdwenen en het sanatorium ook. Allrode werd hiermee noodgedwongen gestimuleerd om zich meer als ondernemer in het toerisme te gaan gedragen en hierin is het dorp nog steeds lerend. Er is nu een meer proactieve houding en het richt de aandacht vooral op het landelijk vakantietoerisme.

De geschiedenis begint in 961, waarbij Allrode voor het eerst genoemd wordt als zijnde Adelboldeshroth in een oorkonde van koning Otto 1. De molen is in ieder geval onderdeel van het ridderlijke landgoed geweest en wordt als volgt concreet genoemd.
Het adellijke riddergoed werd in 1776 verkocht aan Kommerzrat Dietrich die tot 1802 de scepter zwaaide. Daarna was de beurt aan de familie Schönewald. Leenheer was de hertog van Braunschweig, die uiteindelijk deelde in de opbrengsten van het landgoed. Voor de molen betekende dat dat er een pacht van 70 taler per jaar werd geheven. Daarnaast moest het dorsen en malen van de graanoogst voor de brouwerij van het ridderlijke landgoed gedaan worden. Op de vroegst bekende landkaart van het dorpsaanzicht van Allrode uit 1769 worden 3 hoofdwegen genoemd. De derde hoofdweg loopt over de Mühlweg langs de molen door het dal van de Luppbode naar Treseburg. Dit is na 242 jaar nog steeds dezelfde onverharde weg , die van de molen naar het dorp loopt. Een overzicht van de inwoners uit 1808 laat op nr 73 molenaar Friedrich Rienäcker met echtgenote zien en olieslager Cristian Früh uit Stolberg.

In 1811 kwam de molen in privébezit en heeft Friedrich Weidlich de molen van Allrode gekocht van het adellijke landgoed. Van 1824 tot 1888 was zijn zoon Carl hier molenaar.
In zijn navolging zijn zoon Ernst en zoon August. De laatste bemaalde de molen al ruim voor 1900 alleen en deze vooruitstrevende molenaar was er op gebrand om de prestaties van zijn molen voortdurend te verbeteren. Als aandrijving van de molen diende het water van de Luppbode, ook vandaag nog een officiële rivier, naast de Bode en de Selke en nog steeds over ons terrein stromend. Het water van de Luppbode werd verzameld in een stuwmeer boven de molen en werd via een buis naar het molenrad geleid. August heeft in 1897 op eigen kosten in zijn stuwmeer de eerste officiële zwembadinrichting van Allrode geïnstalleerd. Vooruitstrevend als hij was, liet Weidlich in 1896 een stoomketel installeren om zijn molenrad aan te drijven. De voor een stoomoverdruk van 4 atmosferen uitgeruste stoomketel no. 6944 van de fabriek Harett Sons uit Suffolk Engeland werd in een nieuwe aanbouw van de molen geplaatst en de Luppbodemühle was hiermee het eerste stoom aangedreven bedrijf in Allrode. Op 65 jarige leeftijd gaf Weidlich zijn molenaarschap op en hij verkocht de molen in 1925. De buis, die het water naar het rad leidde werd ontmanteld en resten hiervan zijn nog steeds zichtbaar op verschillende plekken. Het gebouw verloor hiermee zijn functie als molen, maar een nieuwe functie werd spoedig een feit.

In 1925 trokken molenaar Weidlich en zijn vrouw zich terug in het dorp en verkochten de molen. De markante Weidlich is 4 jaar later als geëerde burger van Allrode gestorven. Al in oktober 1925 dienden de nieuwe uitbaters van de Luppbodemühle, Gustav en Lina Schmidtke, een aanvraag in bij de burgemeester om een zomerresidentie te beginnen met een drankvergunning. Het duurde echter nog 4 jaar voor de nodige aanpassingen waren gerealiseerd en op 1 mei 1929 kreeg Lina toestemming om een restauratie te mogen openen. Links en rechts van de hoofdingang bevonden zich 2 ruimtes van 36 m2 met 7 of 8 tafels voor 35 a 40 gasten. De keuken was uitgerust volgens de laatste wettelijke voorschriften. De burgemeester steunde het initiatief omdat de molen aan het wandelpad Allrode-Treseburg-Altenbrak lag en de kuurgasten op hun wandeling hier graag een aangename stop maakten.
De Luppbodemühle ligt ook vandaag nog aan dezelfde wandelroute en als we permanent geïnstalleerd zijn openen we opnieuw speciaal voor wandelaars "een theetuin". In Juni 1930 werd uiteindelijk de officiële vergunning verleend en had de molen zijn nieuwe functie. Eind Januari 1932 kocht een nieuwe uitbater het bedrijf en omdat hij nog een andere baan had, liet hij de belangenbehartiging over aan zijn broer Gustav. Deze gaf het bedrijf een behoorlijke upgrade, waarbij het een pension werd met 18 bedden en een restaurant. Voor 3,40 tot 4 mark kreeg de gast een bed en 3 maaltijden per dag en op verzoek "Nachmittagskaffee" (een koffietafel). Gustav maakte reclame met de wervende tekst: "goede bedden; stromend water en elektrisch licht op alle kamers; wc en bad in het huis en garages". Lang heeft Gustav het niet uitgehouden in de Luppbodemühle en hij verkocht de zaak in 1937 aan Willhelm Hellman. De oorlog maakte zijn entree en dit had ook zijn effect op de molen.

Op 1 januari 1941 kwam de Luppbodemühle in het bezit van bioscoopexploitant en miljonair Louis Lenz. Deze bouwde zijn imperium vanuit Halberstadt met modernisering en uitbreiding met meerdere zalen. Hij zorgde goed voor zijn 40-tal werknemers en zijn talloze petekinderen met gratis bioscoopbezoek op jaarbasis en hij richtte de molen in als bedrijfsvakantieverblijf. Waar vind je dit heden ten dage nog….een vakantieverblijf, waar je als werknemer een vakantie door kunt brengen op kosten van de baas. Maar het was inmiddels oorlog en Lenz verloor door de vele luchtaanvallen op Halberstadt niet alleen zijn bioscopen, maar ook zijn eigen woonhuis. En zo trok hij zelf in de molen, waar hij in Juli 1946 stierf. Vlak voor zijn dood wilde Lenz de molen verpachten. Omdat de potentiele pachter ervan verdacht werd lid te zijn van de NSDAP en kort daarvoor een Wehrmachtskantine in Quedlinburg geleid zou hebben werd hem de toestemming geweigerd. Dit was nog niet zo eenvoudig, omdat de man uit voorzorg in Februari 1946 lid was geworden van de KPD en een getuige verklaarde, dat hij nooit een aanhanger van het nationaalsocialisme was geweest en zeker geen lid was geweest. Hij zou zelfs in het geheim concentratiekampgevangenen geholpen hebben. Noch zijn nieuwe partijlidmaatschap, noch zijn positieve getuige hielpen hem aan de nodige toestemming. In Juni 1946 werd zijn aanvraag definitief door de landraad afgewezen. Dat was dat, maar dat gold gelukkig niet voor de toekomst van de Luppbodemühle.

Na 1945 is het Naziregime na dramatische gevechten in de straten van Allrode verdreven door de geallieerde troepen van het Amerikaanse leger. Bij de verdeling is het oostelijke deel van de Harz in Russische handen gekomen, waarna voor Allrode de DDR-periode( Duitse Democratische Republiek )een aanvang nam. Alle privé bezit verviel aan de staat. Het duurde enige tijd voordat het verwoeste dorp weer klaar was om toeristen en kuurgasten te ontvangen. In Stiege ontstond het Albrechtshaus, een sanatorium voor TBC patiënten, waarbij in Allrode een dependance. Voor de Luppbodemühle betekende de overgang naar de DDR, dat het een Betriebsferiënhaus (bedrijfsvakantiehuis) van “VEB Hydrierwerk Rottleben” werd . In de gemeenschapsruimte van de molen werd in de 50tiger jaren de eerste tv-ontvanger van het dorp geïnstalleerd. In 1965 werd de molen nogmaals uitgebouwd. Het terrein van de molen kreeg verschillende bungalows om de vele kinderen van de werknemers te ontvangen en er werden sportvelden aangelegd. Vandaag de dag ontvangen wij nog steeds veel volwassenen die in hun kindertijd hier op vakantiekamp zijn geweest. Zij brengen ons hun enthousiaste verhalen en hun herinneringen. Regelmatig geven ze aan blij te zijn, dat de molen gered is en er prachtig bij staat. Ook veel dorpsgenoten uit Allrode hebben hun verhalen, want velen hebben hier gewerkt of hun ouders, waarbij zij als kind hier hebben gespeeld. Op 9 november 1989 viel de muur en net als in Berlijn ontstond ook in de in oost en west gedeelde Harz een enorme toeloop op de grensovergangen in Elend en Stapelburg. In 1990 is de Luppbodemühle als Betriebsferiënheim gesloten en werd het gebouw aan zijn lot overgelaten. Nu wordt de geschiedenis van de molen min of meer speculatief. Na een periode van verval, waarin we getuigenissen hebben gehoord over plunderingen en vernielingen, waarbij zelfs het dak deels ingestort zou zijn, heeft een ondernemer uit Berlijn uiteindelijk weer de moed gevonden om in dit historische gebouw te investeren. Hij heeft gerenoveerd en zelfs de rivier verlegd, maar wegens privé omstandigheden heeft hij de molen in 1999 aan een Berlijnse dame verkocht, die samen met haar gezin een pension in de molen wilde beginnen. Toen de molen in 2006 aan ons verkocht werd, stond hij al geruime tijd te koop en was hij opnieuw verwaarloosd. Nu is de molen alweer 5 jaar in ons bezit en zijn wij nog drukdoende met de renovatie om er uiteindelijk weer gasten te ontvangen, zoals vanaf 1925 al het geval was.

maandag 11 april 2011

Langzaam Lente

De natuur begint hier nu echt te ontwaken. Voorzichtig groen laat zich zien. Het bos heeft een schitterend tapijt van bosanemonen, waardoor de aanblik vriendelijk en zacht wordt. Ook de bomen beginnen uit te lopen. De larixen op ons terrein krijgen de kenmerkende rode bolletjes, waar straks prachtige bloeisels uit ontstaan en het gras wordt weer wat groen. Ons eekhoorntje is weer terug en scharrelt rond een boom, als Jurre de deur uit komt stuiven, recht op het beestje af. Deze schiet de boom in en Jurre kijkt verbaasd omhoog, alsof hij net zo verrast is als het beestje zelf. Eigenwijs en hoog in de veiligheid kijkt hij naar beneden, de oortjes gespitst. Jurre vindt het alweer klaar en rent verder. Het enige minpuntje is, dat we weer eens een bezoek hebben van mollen, gezien het aantal hopen in de tuin. Het helpt weinig als je de hopen egaliseert...je draait je om en zie daar weer een nieuwe. De afgelopen jaren heb ik geluidsstaven in de grond gezet, die soms helpen, maar meestal niet. Ik blijf zoeken naar een manier om ze te laten vertrekken, omdat ik een rigoreuse manier niet zie zitten.

Onze buren nodigen ons uit voor de eerste grill-abend. Hoog in de top-tien van de Duitse volkssporten is het BBQen ofwel grillen zoals dit hier heet. Zelf ben ik er geen fan van, maar het is hun manier van een gezellige avond. Veel vlees en een biertje. Ook hadden de buren wilde knoflook voor ons geplukt en dit is erg lekker door een salade of op de boterham, zoals je bijvoorbeeld een lenteuitje gebruikt. In veel delen van Duitsland is de wilde knoflook beschermd en mag niet geplukt worden. Afijn, we gaan het eens uit proberen, het ruikt in ieder geval fantastisch.

zondag 3 april 2011

zomers

Het is nu zaterdag en we zijn gisteren rond de middag aangekomen. Vanwege het zachte lenteweer hebben we de aanhanger die vol met gerooide coniferen de winter heeft doorgebracht uit de garage gehaald. In het land een eindje verderop laden we uit. Ook het tuinafval van de gerooide boom, die weg moest voor de aanleg van de volbiologische beerput, bengen we die kant op. Het klinkt als een klein karweitje, maar toch met z'n tweeen nog een uurtje of 2 werk. Moe, maar voldaan zetten we onszelf achter een biertje...de eerste van dit seizoen. Bier is een wereld op zich in Duitsland. Alle soorten en maten zijn verkrijgbaar. De Hasserode is hier het lokale biertje; heerlijk fris. Er zijn 2 brouwerijen hier in de buurt. Een ervan staat in Quedlinburg en is tegelijk een hotel en cafe. Erg de moeite waard om een biertje te nuttigen. De grote stookketels zijn vanuit het cafe te zien en het is geweldig ingericht met een grote binnentuin. Ook drinken we graag een wit biertje in de zomer, heerlijk. Afijn, terug naar het werk. In de zomer hebben we paarden op het land lopen van iemand uit het dorp. Dat heeft zo zijn voordelen. Ik vind het erg gezellig en ze stampen fijn het land aan, dat omdat het lager ligt in een dal, erg drassig was. Nu na 2 seizoenen paarden is het stevig.
De eigenaar van de paarden bewerkt het land door het te maaien en te eggen en na wat snoeiwerk verbranden ze vandaag het tuinafval en daar kon dat van ons mooi bij. Wel zet zo'n verkapt paasvuur het hele dal blauw van de rook, maar gelukkig is er af en toe wind. De eigenaar is met de hele familie aanwezig, inclusief vrouwtjeshond die het goed kan vinden met Jurre. Voor hem dus ook een feestje. Ze zitten gezellig te picknikken met brood op een stok in het vuur. We konden, omdat we zelf bezoek hadden, er niet bijblijven.
's middags komen er mensen aan de poort. Weer een van de vele bezoekers, die als kind hun vakanties in de molen doorbrachten, toen het nog bezit was van DHW Rodleben, een chemisch bedrijf, dat kinderen van werknemers gezonde lucht en sportieve vakanties bood. Van 1946 tot 1989 heeft molen duizenden kinderen te gast gehad en velen komen na al die jaren terug om te kijken of de molen nog bestaat. Leuk om hun verhalen te horen. Ik laat de mensen het appartement zien en ze zijn enthousiast. Wie weet komen ze terug voor een hernieuwde vakantie. Verder heb ik de zomerse zaterdag gebruikt om de veranda en het tuinmeubilair schoon te maken. Het was echt verrukkelijke zomerse dag.

zondag 27 maart 2011

weer in het andere leven

Na een zonnige reis van 5 uur zijn we weer in Nederland. Onderweg genoten van de zon op het landschap. De heuvels rondom Kassel en het voorzichtige ontluiken van de natuur. Het zonnetje heeft de Duitser naar buiten gejaagd, want het is druk, ondanks de afwezigheid van het vrachtverkeer. Het leuke van rijden in Duitsland is, dat het statussymbool van de Duitser in al zijn variaties te zien valt, ook al moet je soms heel snel kijken want ze houden van snelheid. Een snelle porsche en een corvette, soms al met open dak (kun je nagaan met 12 graden). Duitsers laten met hun auto graag zien wie ze zijn en als je zelf indruk wil maken, zorg dan dat je een mooi stuk blik onder je..hebt. Ik moet er eerlijkheidshalve wel bij zeggen, dat het een enorm land is, vergeleken met Nederland dus er is wat afstand te overbuggen en daar is een comfortabele auto wel prettig bij. Ook heb ik respect voor het feit, dat de Duitser zich over het algemeen keurig aan de snelheidsbeperkingen houdt bij bijvoorbeeld de wegwerkzaamheden, die langzaam weer op gang komen. Degenen die zich nergens iets vanaan trekt is ...jawel de Nederlander en de Polen kunnen er ook wat van.
Afijn, morgen weer naar het werk en een uurtje vroeger op.

zomertijd

Vanochtend vroeg op vanwege het tijdsverschil. Ochtendwandeling met Jurre, die altijd blij is om hier te zijn. Het heeft vanacht nog goed gevroren..het is vrieswit hier in het bos. De vogels zijn ook aan hun volgende seizoen begonnen zo te horen. Ik zie hier een diversiteit aan vogels, maar ik ken ze niet. De grote roofvogels laten zich ook al weer zien. Mijn favoriet is de rode wouw, die je hier hun kunst- en vliegwerk regelmatig boven de velden ziet uitvoeren. Maar ook havik; buizerd en sperwer.
Bij thuiskomst mijn vogelhuisjes van nieuw voer voorzien. Het is een komen en gaan. Het is nu prachtig weer en zoals elke zondag  bereiden we ons voor op de terugreis naar Nederland. Nog een kopje koffie en even zien wat het weer hier volgende week doet. Het wordt lente met dagtemperaturen van wel 10 graden. Omdat we hier een landklimaat hebben en iets hoger zitten loopt de natuur hier wat achter, ookal omdat de nachten nog vrij koud zijn. Toch voelt het vaak anders aan, dan in Nederland...minder guur; anders koud en zomers minder drukkend. Vanwege het lenteweer besluiten we de mooie route over Kassel terug te nemen.
Zoals elke zondag valt het afscheid zwaar.


zaterdag 26 maart 2011

waar we wonen in Duitsland

Op donderdagavond rijden we vanauit Willemsoord in Overijssel naar de grensovergang met Emmen, Duitsland in. Allemaal snelweg tot aan Braunschweig. Daar rijden we zo'n 150 km. naar het zuiden om vervolgens de bergen in te rijden. In totaal 500 km. en 5 uur later zijn we op onze bestemming. Elke week weer een latertje. Ons huis is een oude watermolen en ligt in de voormalige DDR. Het dorpje op loopafstand viert dit jaar zijn 1100-jarig bestaan. Over de geschiedenis van de molen zal ik later nog berichten. Elk weekend is het weer een verademing om het drukke Nederland achter ons te laten en hier in de stilte te zijn. Ik slaap hier ook altijd fantastisch. Ons huis ligt op 400m hoogte en we hebben een eigen terrein van 2,2 hectare. De omgeving is landelijk en heuvelachtig. De Oost-Harz ademt nog een langzaam tempo van leven. De mensen zijn aardig en de "vergeten" groentes zijn nog gewoon te koop. Wat ik wel bijzonder vind is om de verhalen uit DDR-tijd te horen, die toch een andere indruk geven, dan wat wij in Nederland daarover mee hebben gekregen. De veiligheid van verzekerd inkomen doordat iedereen werk had en een hoge mate van gezamenlijkheid is niet het beeld dat ik had als het gaat om het verraden van je naasten en controle van staatswege. Er wonen hier nog veel mensen die de "oude" tijd missen.

een blog begonnen

Mijn eerste bericht. Vier jaar nadat dit avontuur begonnen is. Dit najaar zijn we 5 jaar onderweg en wat is er al veel veranderd. Dit jaar voor het eerst een appartement in de verhuur. Dit jaar voor het eerst op de fiets en wandelbeurs gestaan en na een winter met extreem veel sneeuw laat de natuur zich weer zien. Momenteel zit ik in ons kantoor dit te schrijven. Net als vorig weekend ben ik druk geweest met het snoeien van de wilgen langs het riviertje dat over ons terrein stroomt. Ik heb flink mijn best gedaan en nu heb je goed zicht over het terrein achter de rivier. Het gaat natuurlijk over een goede zichtlijn. Hier in de buurt wordt alweer flink gestookt buiten. Er zijn kennelijk meer mensen aan het snoeien. Volgende week gaan wij ons snoeiafval verbranden...een flinke fik met broodjes op een stok en gezellig zitten bij een vuurtje.