Geëmigreerd naar Duitsland; het Harzgebergte


Mijn persoonlijke ervaringen en observaties als Nederlandse ondernemer in de Duitse cultuur in de Harz, het unieke berggebied in Noord-Duitsland dat ooit tot voormalig Oost-Duitsland behoorde. (DDR)

Neem ook een kijkje op:
http://www.harztocht.nl
http://www.luppbodemuehle-harz.de/nl


zaterdag 17 december 2011

Storm De dans ontsprongen

Om de lezer niet langer in spanning te laten zitten, hier het laatste bericht over "Joachim". Hier is alles goed. De storm heeft ons geschampt. Op de buienradar, waar we de storm hebben gevolgd was goed te zien hoe hij naar het noord-oosten wegtrok richting Finland. Afgezien van wat aantrekkende wind en flinke vlagen hebben we geen last gehad. Wel heeft het flink gesneeuwd en nu zaterdagochtend sneeuwt het nog steeds. De temperatuur blijft rondom het vriespunt hangen en is er soms ook boven, zodat de laag die blijft liggen vrij klein en zacht blijft. We zijn erg opgelucht dat we verschoond zijn gebleven, omdat de reuzen van bomen als er sneeuw op ligt, extra gevoelig voor wind worden en we inmiddels weten hoe ze als luciferhoutjes af kunnen knappen. We genieten nu van prachtig, zacht winterweer.

vrijdag 16 december 2011

STORM op komst "Jochaim" is onderweg

Donderdagavond en het is slecht weer in Willemsoord. Het regent en waait. We besluiten om vanavond niet naar Allrode te rijden. Om 6.00 de volgende ochtend gaan we op weg. Het weer is nog steeds slecht, maar we rijden in ieder geval naar het licht toe. Er is zoals wel vaker veel vrachtverkeer, wat de reis wat zwaarder maakt. In de buurt van Hannover horen we voor het eerst over het slechte weer in de Harz. Sneeuwbuien en wind op orkaankracht op "de Brocken" de hoogste berg in de Harz. Aan de rand van de Harz aangekomen zijn de bergen in een loodgrijze sneeuwlucht verdwenen en de radio geeft de eerste melding van een naderende storm "Joachim" die in kracht de storm Kyrril uit 2007 zou benaderen. Aan de storm Kyrril met zijn vele valwinden, zijn we alleen op ons eigen terrein al 18 bomen kwijtgeraakt. Ik herinner me nog goed mijn verbijstering bij de aanblik van heuvels die compleet kaalgeslagen waren en de weg langs de rivier die weken niet meer begaanbaar was, omdat die bezaaid lag met bomen. We hebben deze herfst zelfs het laatste hout van de omgevallen bomen verstookt in de houtketel. De 18 bomen hebben we verzaagd en laten drogen en daarna gekloofd. Een gigantische onderneming, die mij regelmatig een jerommekegevoel heeft gegeven. (Jerommeke is de sterke man uit Suske en Wiske) Ook is deze storm de oorzaak, dat de mensen die aan de rand van ons terrein wonen op de heuvel al hun bomen inmiddels hebben gekapt, omdat ze angstig voor stormen zijn geworden. "Er zal maar zo'n reus op je huis vallen". Wij vinden het gek, omdat veel van deze bomen al meer dan 100 jaar oud zijn en vast al wel meer te verduren hebben gehad. Maar er valt met de buren niet over te praten. De bomen zijn gespleten of krom gegroeid of ziek, verzin het maar. Inmiddels is de bergwand behoorlijk kaal en kijken we vol op de huizen. We balen hier flink van en gaan in het voorjaar aan onze kant weer beschuttende begroeiing aanbrengen. Afijn, terug naar onze reis. We rijden Blankenburg uit in de regen en de regen verandert in natte sneeuw en wanneer we bij de eerste helling zijn is het winter. Dichte sneeuw en alles is wit. Ook de weg, waar veel vrachtwagens  als slakken tegen de berg op kruipen. Het kost ons moeite om voldoende snelheid te houden.
We komen de winterdienst tegen, die sneeuw schuift en ook het tegemoetkomende verkeer rijdt stapvoets. Bij de tweede helling staan we stil. Geen idee wat er aan de hand is, maar tegen een helling van 14% op een besneeuwde gladde weg op je handrem stil staan is niet leuk. Zeker niet als er een vrachtwagen op je kont zit. Als we weer optrekken, slaat de motor af, wat ons een knipperconcert van de vrachtwagen oplevert. Begrijpelijk, want hij trekt ook op en moet direct weer remmen en dan weer weg komen is geen sinecure. Na een half uur stoppen en optrekken en stapvoets weer 5 meter afleggen zien we wat er aan de hand is. Het is een stilstaande vrachtwagen, die nu wordt weggesleept door een trekker. We besluiten de binnendoorweg te nemen, die tot onze verrassing geschoven is en komen op de weg naar Allrode. Niet geschoven dus voorzichtig rijden. Van de aangekondigde storm is weinig te merken, wel blijft het sneeuwen. Het weggetje naar ons huis is zowaar ook geschoven en we komen de sneeuwschuiver tegen. We zijn blij, dat we er zijn. De radio meldt, dat de storm op de Brocken 70 centimeter sneeuw heeft gebracht en nog steeds orkaankracht heeft. De stoomtrein naar boven is uit de roulatie genomen en er zijn op de weg veel auto-ongelukken gebeurd en vrachtwagens die al geadviseerd werden de Hochharz te mijden, zijn gestrand. De storm komt uit het zuiden en nadat we hier een uurtje zijn, begint ook hier in de Unterharz, de wind aan te trekken. Een uur of vier en ik ga nog even met Jurre uit, het bos in. Er hangt een vreemde lucht, roze/blauw/grijs. Zelfs Jurre staat af en toe stil en kijkt wat om zich heen. De wind is vlagerig en de sneeuw smelt, omdat de temperatuur boven nul is gestegen. Het kan twee kanten op....of de Hochharz wordt door "Joachim" aangedaan en wij ontspringen de dans of hij is in aantocht. De komende uren worden spannend, heeeel spannend.

zondag 11 december 2011

Onze eigen manier van wintersporten in de Harz

 
 
Zaterdag 10 december worden we wakker en....de wereld is wit . Het heeft gesneeuwd. Het is stralend weer met een zonnetje en een temperatuur net onder nul. Gisteren hebben we nog net op tijd stookolie getankt. Dat "net op tijd"zit zo. Omdat we aan een onverharde weg liggen, kan de tankwagen hier niet komen als er veel sneeuw ligt. Dat heeft ons in februari 2010 onze voorjaarsvakantie gekost met een zeer intensieve procedure om toch olie in de verwarming te krijgen. Allereerst sneeuw scheppen bij een meter sneeuw en elke dag weer vers. Dit om een weg te banen over ons terrein. Dan met jeryycans en sneeuwkettingen in en aan onze personenauto naar de olieboer ongeveer 15 km. verderop. In de vrieskou 8 jerrycans (ongeveer 300 liter) vol tanken en 15 km. terug. 1 voor 1 de jerrycans leeg gieten in de slang naar de tank in de kelder. Nog niet zo eenvoudig om hier een goed systeem voor te vinden. Na de zoveelste rit kan ik je verzekeren, dat de dieseldamp niet van de lucht is in de auto. We hebben 5 dagen heen en weer gereden om 2000 liter olie te tanken. Dit was al met al een vakantie om in de basisbehoefte te voorzien....echt overleven dus. Maar wel een voldaan gevoel, dat het ons gelukt is en we het huis behoed hebben voor bevriezing. Nu hebben we naast olie ook hout ingeslagen. Mooi hardhout, dat onze verwarmingsketel lekker warm stookt en de stookkosten beheersbaar houdt. Dus afgelopen vrijdag ook nog extra 4 kub eikenhout laten komen. Dit ligt nu gestapeld en wel te drogen op de veranda. Het is lekker warm binnen en het uitzicht op een witte wereld prachtig. Van onze olieleverancier kregen we nog de boerenwijsheid, dat er geen strenge winter verwacht wordt dit jaar. Dit in tegenstelling tot alle andere voorspellingen, die reppen over een "winter des doods". Dit kan hij zien aan de mierenhopen. Bij een strenge winter, zoals vorig jaar, zijn deze hopen hoog en dit heeft te maken met de sneeuwhoogte. Dit jaar blijven de mierenhopen op een kleine hoogte steken en hier kun je aan af lezen, dat er weinig sneeuw gaat vallen. We wachten het af....de eerste laag ligt er in ieder geval. Ik hou van de winter.