Geƫmigreerd naar Duitsland; het Harzgebergte


Mijn persoonlijke ervaringen en observaties als Nederlandse ondernemer in de Duitse cultuur in de Harz, het unieke berggebied in Noord-Duitsland dat ooit tot voormalig Oost-Duitsland behoorde. (DDR)

Neem ook een kijkje op:
http://www.harztocht.nl
http://www.luppbodemuehle-harz.de/nl


zaterdag 28 januari 2012

Herdenking van de Holocaust in de Harz 27 januari 2012

Misschien een zwaar onderwerp om bij stil te staan en voor velen nog steeds een gevoelig onderwerp, gezien de regelmaat waarin ik met mijn Duitse auto nog gesneden word in Nederland, maar dit kan ook aan volkssport nummer 1...de voetbal liggen.
Maar als 2de generatiekind van de laatste wereldoorlog heb ik deze oorlogsperiode van mijn ouders in de genen mee gekregen. Niet dat het bij ons thuis een veelbesproken onderwerp was, maar het feit dat de oorlog mijn ouders bij elkaar heeft gebracht en zelf opgroeien in de wederopbouw, hebben mij wel gevormd.
Duitsland heeft vanuit deze oorlog nog altijd een negatief imago bij ons Nederlanders, evenals in Frankrijk en Engeland.
De oorlog heeft dan ook diepe sporen nagelaten en met name de volkerenmoord op de Joden; Roma; Sinti; geesteszieken en verstandelijk beperkten: de Holcaust. De volkerenmoord op grond van ras; geloof en huidskleur, die aan 6,5 miljoen mensen het leven heeft gekost.
Deze week heeft in Sachsen-Anhalt de herdenking van de Holocaust op verschillende schaalgrootte plaatsgevonden. Er werden bij verschillende gedenkmonumenten kransen gelegd en toespraken gehouden.

In Magdenburg bij het werkkamp Magda heeft het laatst levende familielid van Anne Frank, Buddy Ellias gesproken. Hij las hierbij voor uit brieven, die hij van Otto Frank en een vriendin en medegevangene van de zusjes Anne en Margot Frank ontvangen heeft uit Amsterdam over de jodenvervolging; het onderduiken; het verraad en de deportatie.
De vertegenwoordigers van de verschillende fracties uit de landspolitiek; kerken; verenigingen en scholieren waren diep onder de indruk in de doodse stilte." Auschwitz was niet het einde", zo sprak Ellias, "ook in Ruwanda en Darfour stierven mensen die herdacht moeten worden. Ook worden nu nog steeds mensen vermoord wegens hun geloof of huidskleur. Recentelijk de moorden op een 10-tal mensen door rechtsradicale neonazi's. Oplettendheid blijft geboden".
De voorzitter van het parlement benadrukt in zijn toespraak het belang van getuigenissen die opgetekend zijn, zodat deze helpen om een dergelijk schrikbewind, zoals dat van het nationaalsocialisme, dat 12 jaar geduurd heeft en waarbij 65 miljoen mensen het leven hebben gelaten, voorkomen wordt met het vasthouden aan de democratie.  Hij sprak: "Wij zijn niet verantwoordelijk voor de misdaden van de nazi's tussen 1933 en 1945, maar wij dragen de verantwoordelijkheid dat het zich niet herhaald. De Holocaust was mogelijk door onverschilligheid; wegkijken; lafheid of Ć¼berhaupt sympathie en ondersteuning uit het midden van de maatschappij". Hij veroordeelt vreemdelingenhaat en onverschilligheid vanuit de democratie als voedingsbodem voor rechtextremistische gewelddadigheden. We moeten de democratie krachtdadig verdedigen om rechtextremisme geen ruimte te geven. Aansluitend op deze herdenkingsbijeenkomst werd de tentoonstelling "Die andere Seite der Welt" over Auschwitz geopend.

Om de 67ste bevrijdingsdag van het nazi-concentratiekamp Auschwitz te herdenken sprak in het parlement literatuurcriticus Reich-Raninckis, die een indringend verslag uitbracht over zijn gedwongen functie om de deportatie van Joden uit Warschau op te tekenen. Dit werd aangekondigd als een volksverhuizing naar het oosten door de SS. De op 22 juli 1942 begonnen deportatie van de Joden uit Warschau naar Treblinka duurde tot midden september. Wat een volksverhuizing werd genoemd, was echter een uitzetting uit Warschau met slechts 1 doel....de dood, aldus Reich-Ranickis.
Na deze toespraak viel er spontaan een minutenlange stilte. Ook bondskanselier Angela Merkel was hierbij aanwezig. Op 27 januari 1945 werden de overlevenden uit het vernietigingskamp Auschwitz bevrijd.

Met een citaat van Fritz Bauer leidde de burgemeester van Wernigerode gisteren zijn toespraak in. Fritz Bauer was de voormalige officier van justitie, die bij het Frankfurter Auschwitzproces betrokken was. Het citaat: "Wij kunnen van de aarde geen hemel maken, maar ieder van ons kan iets doen om er geen hel van te maken". Ook vandaag is dit nog een centrale missie, aldus de burgemeester. In deze samenhang noemt hij de gruweldaden van de rechtsradicale terreurgroep "nationalsozialistischer Untergrund" (NSU) die ongeveer 10 maanden geleden verantwoordelijk zijn gesteld voor minstens 10 moorden op migranten. In aansluiting op deze herdenkingsbijeenkomst werd een krans gelegd voor de slachtoffers op de plek waar ten tijde van het naziregime een kamp was dat diende als doorgangskamp voor het concetratiekamp Buchenwald.

Het herdenken van de Holocaust werd in Blankenburg vormgegeven door geschiedenisleraren van het stedelijk gymnasium. Leerlingen en genodigden kregen herdenkingsgedichten en de Israelische nationaalhymne voorgedragen. Daarna was er de documentaire over de Jodenvernietiging door de nazi's in Auschwitz.

Tot zover berichten uit de regionale krant, die ik vandaag las. Ook in het land waar de agressor ooit heerstte bestaat er pijn over wat gebeurd is. Overigens wordt jaarlijks op 27 januari wereldwijd aandacht besteed aan de herdenking van de Holocaust. In Nederland is mij daar niets over opgevallen.

Wanneer wij over Bremen naar de Harz rijden komen wij langs Bergen-Belsen.
Wanneer wij via Nordhausen in het zuiden de Harz verlaten om over Kassel terug te reizen komen wij langs Mittelbau-Dora, een concentratiekamp voor dwangarbeid waar de V2 werd geproduceerd.
Bij het passeren van deze locaties sta ik stil bij deze gruwelijke oorlog en ik vond, dat ik hier na aanleiding van de herdenking gisteren en de krantenberichten met mijn bericht een kleine brug moest slaan tussen mensen, wiens voorouders 67 jaar geleden tegenover elkaar hebben gestaan.

zondag 1 januari 2012

Beste wensen voor 2012 vanuit Allrode

Voor iedereen die mijn blog leest. Voor het eerst hebben we de jaarwisseling doorgebracht in Allrode. We hebben gasten, die Oud en Nieuw in ons appartement vieren. Het zijn 6 jonge mensen uit Magdenburg en Halberstadt. Zij hebben onze vuurwerkshow verzorgd om 12 uur. Het was bijzonder om dit moment hier te vieren, zonder een straat die blauw staat van de rook; zoenen van mensen die duidelijk teveel gedronken hebben en zonder televisie met de klok van 12 uur (deze was halverwege de ochtend uitgevallen, de tv bedoel ik niet de klok) en zonder panische huisdieren. Wel een prachtig schouwspel, het siervuurwerk boven de bergwand en knallen die resoneren in dit berggebied. Persoonlijk vond ik het prachtig zo op afstand, want ik hou niet zo van vuurwerk. Ik ben altijd bang, dat ik geraakt word en dit komt omdat ik als kind eens een rotje in de capuchon van mijn jas kreeg. Ook woonde ik als kind naast Indische buren, die van vuurwerkwanten wisten. Hier was er in de dagen voor Oud- en Nieuw geen knallende jeugd op pad of het aloude carbiet schieten waar ik simpel van word. En met een 20tal minuten was het voorbij. De nacht was weer stil en ook vandaag heb ik geen onvertogen rotje gehoord. Oud- en Nieuw in Allrode is een aanrader voor iedereen die drukte en vuurwerk wil ontvluchten.